''Θέλω να ζήσω το αιώνιο καλοκαίρι''

 Πήρα ένα κομμάτι χαρτί Α4.
Ήταν λίγο τσαλακωμένο και οι άκρες του σαν μισοφαγωμένες.
Είχε και έναν μικρό λεκέ, στο κέντρο. Κολόνια με άρωμα γιασεμί.
Σε εκείνο το σημείο, το χαρτί είχε ποτίσει. Άρχισα να φτιάχνω τη βάρκα που μου έμαθες. Εκείνη που αφήναμε στη θάλασσα και της φωνάζαμε «καλό ταξίδι». Πριν την αφήσουμε να φύγει, έπρεπε να κάνουμε μία ευχή και να κοιτάξουμε το φεγγάρι. Κι εσύ πάντα πρώτη έλεγες την ευχή. Κι εγώ πάντα δεν ήξερα τι να ευχηθώ. Πόσο λάτρευα τις ευχές σου! Τις ζήλευα! Ήθελα κι εγώ να μπορώ να ευχηθώ όπως εσύ. Χωρίς όρια, χωρίς φόβο, χωρίς τέλος. Με πίστη. 

Έπλεε το καράβι μας. 

Και εμείς κολυμπούσαμε το βράδυ. Τη θυμάσαι την πανσέληνο του Αυγούστου; Ψάχναμε το πιο σκοτεινό σημείο της παραλίας, μακριά από φώτα, από ήχους, από φωνές, από ανθρώπους. Βγάζαμε τα ρούχα μας και μέναμε κάποια δευτερόλεπτα ακίνητες. Κρατιόμασταν χέρι-χέρι και κοιτούσαμε την πανσέληνο. Εκείνη τη στιγμή, βγάζαμε τα δαχτυλίδια μας, κοιτούσαμε το φεγγάρι και μέσα από τη τρύπα του δαχτυλιδιού, κάναμε μία ευχή για τον έρωτα. Ύστερα εγώ έτρεχα να βουτήξω πρώτη και εσύ μου φώναζες «Όποιος είναι δεύτερος, είναι και ελεύθερος!» 

Θυμάμαι ακόμα ότι ήθελα να κολυμπάω σε αυτή τη γραμμή που σχηματίζει το φεγγαρόφωτο. Ένιωθα να μεταμορφώνομαι και τότε η ευχή που έκανα στο χάρτινο πλοίο έπαιρνε σάρκα και οστά. ''Θέλω να ζήσω το αιώνιο καλοκαίρι''. Εκείνη η στιγμή ήταν αιώνια, ή μάλλον έτσι νόμιζα. Τα πόδια μου ήταν σαν να κρεμάς μέσα στο σκοτεινό απύθμενο βυθό. Τα χέρια μου χάιδευαν τόσο απαλά την επιφάνεια της θάλασσας, λες και φοβόντουσαν μήπως την τσαλακώσουν. Και εσύ έστεκες και κοιτούσες τον τεράστιο λευκό μας βόλο στον ουρανό, μύριζες το νυχτολούλουδο, κρατούσες στο χέρι έναν ανθό γιασεμί. 

Έπλεε το καράβι μας. 

Τώρα εγώ είμαι εδώ, χωρίς να σε κρατώ από το χέρι. Βγάζω τα παπούτσια μου, τώρα τα πόδια μου δεν ακουμπούν τα βότσαλα με το κρύο πλακάκι. Ψάχνω να βρω την πανσέληνο. Να, κρύβεται πίσω από τα τσιμεντένια κλουβιά. 

Δεν βλέπω απύθμενο βυθό - μόνο έμεινε να χαζεύω το κενό.